1$ = 0 AMD 1€ = 0 AMD 1Р̵ = 0 AMD

Հողաթմբի հետևից մի ձայն կամաց ասաց` մի՛ գնա, ադրբեջանցիներ են. Ռազմիկ Գասպարյան

Դուռը բացվեց, ու երիտասարդ զինվորականը ներս մտավ` «Մարտական խաչը» կրծքին: Մենք խմբագրի աշխատասենյակում «Հայ զինվորի» գալիք համարն էինք քննարկում: Մի քանի վայրկյան` եւ բոլորս նկատեցինք «Մարտական խաչը»: Ու ասես հրամանով` կտրուկ ոտքի կանգնեցինք: Զինվորականը շփոթված ժպտաց:

-Ես Ռազմիկ Գասպարյանն եմ: Եկել եմ հարցազրույցի…:

Տղաները հերթով մոտեցան ու սեղմեցին զինվորականի ձեռքը` ընդգծված ակնածանքով: Աղջիկները ժպտացին`սիրալիր ու հիացած:

-Ռազմի՛կ, չեմ դիմանում գայթակղությանը եւ հենց հիմա ուզում եմ լսել այն հերոսապատումը, որի համար «Մարտական խաչ» եք ստացել:

-Հա՛, հուզված եք….«Մարտական խաչի՞ց» այդպես ներշնչվեցիք:

-Այո՛: Բայց ավելի լավ է՝ Դուք ամենասկզբից պատմեք` մանկություն, պատանեկություն… Հա՛մ կխաղաղվեմ, հա՛մ էլ կծանոթանամ Ձեր կենսագրությանը:

-Մինչեւ յոթ տարեկան ապրել եմ մորական պապիս տանը ու այդ տարիներից ոչինչ չեմ հիշում: Հետո եկա մեր տուն ու սկսեցի ընկերություն անել Գասպար պապիս հետ: Պապս երեխա ժամանակ կորցրել էր ծնողներին ու մնացել էր մենակ: Մի օր մեկի տանը, մի օր` մյուսի, մեծացել էր: Ինձ մենակ պապս էր սիրում:

-Բա ծնողնե՞րդ:

-Ծնողներս անխնա պատժում էին, բայց ես էլի չարություն էի անում: Օրը չէր մթնի, եթե մի անկարգություն չանեի: Ամենօրյա ծեծկռտուքները սովորական բան էին, բայց, երբ դպրոցը վառեցի…

…Ես երրորդ դասարանից ծխել եմ: Դպրոցական երեխա՝ կաթի գործարանում էի աշխատում` ծանր բիտոնները մեջքիս դրած, որ ծխախոտի փող ունենամ: Չէի լսում մեծերին, կոպիտ պատասխաններ էի տալիս:

-Ինչո՞ւ:

-Ուզում էի արտասովոր լինել: Ուզում էի տարբերվել մյուսներից: Ուժեղի, անվախի, հզորի համբավ ունենալ: Ինձ համար տարվա ամենաերանելի ժամանակը ամառն էր, երբ պապիս հետ անասուններն առած` գնում էինք սարերը:

-Ձե՞ր անասունները:

-Չէ՛, գյուղի, ես Վարդենիսի շրջանի Նորակերտ գյուղից եմ: Ես ու պապս հովիվ էինք: Սարերում վերջապես ազատվում էի ծնողներիցս ու վայելում ազատությունս սիրելի պապիս հետ:

….Ախր, դուք չգիտեք վարդենիսցիներին: Նրանք իրենց բնության նման սարթ են: Մեզ մոտ միայն մի քանի ամիս է ձյունը հալվում, շուրջբոլորը կոշտ ու կոպիտ բլուրներ են, ծիրան, դեղձ, բադրիջան, բիբար` նման «քնքուշ» բաներ մեզ մոտ չեն աճում: Մարդիկ էլ նուրբ բաների հետ գլուխ չունեն: Իսկ ես հոգուս խորքում… Լավ, էդ հեչ: Ամռանը բլուրները կանաչում էին: Ես չափչփում էի ծաղկոտ, գունավոր սարերը, իսկ երբ անձրեւ էր գալիս, ես ու պապս հագնում էինք յափնջին ու ջրի խշշոցի տակ զրույց անում: Պապս Հայրենական պատերազմից էր պատմում, ես` իմ երազանքներից:

-Դուք ի՞նչ երազանքներ ունեիք:

-Ուզում էի հեղինակություն դառնալ: Փորձեք հասկանալ: 10-13 տարեկան տղա` նշանակալի լինելու մեծ ցանկությամբ, որը չգիտի՝ ինչպես, որտեղ ծախսի իր եռանդը: Ու ամեն անկարգությունից հետո հավաքվում են դպրոցի ուժեղ տղերքը ու փորձում կոտրել տղային:

-Ովքե՞ր էին դպրոցի ուժեղ տղերքը:

-Տնօրենը, ուսմասվարը, փոխտնօրենը: Ու եթե էդ պահին Արցախյան պատերազմի հերոսներից պատմեին ինձ, կուզեի հերոս դառնալ, մահվան բերանը գնացող զինվորներից պատմեին, կուզեի զինվոր դառնալ:

-Պարզ է… Ասացիք՝ «հոգուս խորքում» ու կիսատ թողեցիք: Ոչինչ մի թաքցրեք: Առանց այդ էլ, արտառոց մարդ եք: Պիտի կարողանամ «բռնել» Ձեր կերպարը:

-Ես շատ լավ երգում եմ: Շատ լավ նկարում եմ: Փոքր ժամանակ ինձ Պելե էին ասում: Փողոցները չափչփելուց, քամու, արեւի տակ մնալուց՝ նեգրի գույն ունեի… ու շատ լավ ֆուտբոլ էի խաղում: Ասեցի՞, որ բոյս մետր ու 50 էր մինչեւ 18 տարեկան:

-Հիմա բարձրահասակ եք:

-Բանակում եմ բոյովացել: Բանակ ճամփելիս, երբ մամաս գրկեց, գլուխս մտավ մամայիս ծնոտի տակ: Երբ մորս հետ գրկախառնվեցի զորացրվելուց հետո, մորս գլուխը մտավ իմ ծնոտի տակ:

-Մետր 50 բոյո՞վ էիք ծեծկռտուք սարքում:

-Դուխը հոգու մեջ է, ոչ թե մկանների:

-Ասացիք՝ ինձ ոչ ոք չէր սիրում փոքր ժամանակ: Ես կսիրեի Ձեզ, պաշտում եմ անկարգ երեխաներին:

-Չէիք սիրի: Ինձ նույնիսկ աղջիկները չէին սիրում: Մի աղջկա մանկապարտեզից մինչեւ քսան տարեկան անպատասխան սիրեցի ու սպասեցի: …Երբ ես դուրս էի գալիս բակ, մայրերը բակում խաղացող իրենց աղջիկներին ներս էին տանում:

-Չափազանցո՞ւմ եք:

-Չէ՛: Դպրոցում միայն պատմություն առարկան էի սովորում: Բայց սովորության ուժով՝ այդ առարկան էլ էին բավարար գնահատում, թեեւ պատմություն բոլորից լավ գիտեի: …Տարիներ անց, երբ արդեն ստացել էի «Մարտական խաչս», ՊՆ-ից ինձ ասացին, որ ամենասիրելի, իմ դաստիարակության մեջ ամենամեծ դերն ունեցած դասատուիս անունն ասեմ, որ պարգեւատրեն: Իմ պատմության դասատուն «Մարշալ Բաղրամյան» մեդալ ստացավ՝ իմ հոգում հայրենասիրություն սերմանելու համար:

-Բայց սերմանե՞լ էր:

-Հա՛: Երբ նա պատմում էր մեր հաղթական ճակատամարտերի մասին, ես կլանված լսում էի, ու հոգուս մեջ ինչ-որ բան էր թրթռում: Շատ հուզիչ էր պատմում: Բայց նա չէր էլ նկատում իմ ապրումները: Ո՞ւմ մտքով կանցներ, որ դասատուս իմ պատճառով մեդալի կարժանանա:

Իսկ ինչպիսի՞ զինվոր էիք ժամկետային ծառայության ժամանակ:

-Վատ: Միակ մարդը, ումից քաշվել եմ եւ ում հեղինակությունն ընդունել եմ, ավագ եղբայրս է: Նա իմ հակապատկերն է, էլ չմանրամասնեմ: Եղբայրս ժամկետային ծառայությունն ավարտելուց հետո որոշեց ծառայությունը շարունակել հատուկ նշանակության ստորաբաժանումում և ինձ էլ առաջարկեց ծառայության անցնել բանակում: Պապաս ասում էր` մի՛ գնա, ախպորդ խայտառակ ես անելու: Մի՛ հարամի… Բայց ես չլսեցի նրան: Ու սկսվեց իմ, ո՞նց եք ասում, աստեղային ճանապարհը: Ես գտա էն հունը, որն իմն էր, ու ամեն ինչ իր տեղն ընկավ: ….Գիտեք, պարաշյուտով թռչելիս ինձ չեն հրել: Շատ էի վախենում, բայց ինքս ինձ ասացի` տղամարդ ես, ո՞նց ես թույլ տալու, որ քեզ հրեն: Ու թռա:

-Ձեր անձնական գործում գրված է, որ «Դյուցազուն» եք ճանաչվել ծառայության ընթացքում:

-Վաշտի հրամանատար, մայոր Աճեմյանը` կռված, հարգված տղա, ասաց, որ «Դյուցազուն» որակավորման համար ցանկացողները կարող են ցուցակագրվել: Ո՞վ է ուզում՝ հարցրեց: Ասացի` ես: Աճեմյանը քմծիծաղ տվեց: Թերեւս մենակ ես նկատեցի, որ քմծիծաղ տվեց: Իմ բոլոր հաջողություններն էդ քմծիծաղից են սկսվել: Մեծ խմբից վերջում մնացինք 5 հոգի:

-Ո՞նց են ընտրվում էդ հինգը:

-Ինչ դժվարության, ինչ փորձության միջով ասես, որ չես անցնում: Վերջին փուլում առավոտից իրիկուն վազում ես` հսկա բեռը ուսերիդ, ցեխերի միջով, քարերի միջով, մագլցում ես պարաններով, թռչում ես ու լրիվ ուժասպառ հասնում ես ռինգ: Բեռն իջեցնում ես ուսերիցդ ու առանց հանգստանալու մտնում ռինգ: Ու քեզ ծեծում են մի քանի հոգով:

-Մենակ մրցում ես մի քանի հոգու հե՞տ:

-Այ սիրելիս, ի՞նչ մրցել, դու իրավունք չունես խփելու: Իրենք խփում են ամբողջ ուժով, դու պիտի ամեն ինչ անես, որ չընկնես: Միայն երեք անգամ իրավունք ունես ընկնելու: Այլապես կպարտվես:

-Դուք քանի՞ անգամ ընկաք:

-Ոչ մի: Ես հաղթեցի ու հռչակվեցի Դյուցազուն: Փոխգնդապետիս քմծիծաղը կորել էր:

-Ծանր գին եք վճարել:

-Առանց վճարելու չի լինի: Ընտրիր` ապահովություն կամ փառք:

-Հեղինակություն դառնալու երազանքն ո՞ւր մնաց:

– Իմ ուզածը զինվորականի ճիշտն էր ու հայրենիքը պաշտպանելու համար հերոսանալու փառքը:

-Զինվորականի ճիշտը… ո՞րն է:

-Հիմա կպատմեմ: Կոկորդս նոր էին վիրահատել. ես պիտի զորամասում մնայի: Կեսգիշերին արթնացա աղմուկից: Ադրբեջանցիները ինտենսիվ հրետակոծում էին: Արկը կպավ զորամասի պատին, ապակիները լցվեցին ներս: Իջա առաջին հարկ, տեսնեմ՝ հրամանատարներից մեկը հուզված պատմում է, որ ադրբեջանցիները մեծ խմբով անակնկալ անցել են սահմանը: Իր զինվորներից մի քանիսը վիրավոր են, մի քանիսը չկան: Էլ հրամանի չսպասեցի: Արագ վերցրի ինքնաձիգն ու բժշկի ու էդ հրամանատարի հետ վազելով նետվեցինք մեքենան և շարժվեցինք մեր սահմանը խախտած ադրբեջանցիների ուղղությամբ: Երբ հասանք բլուրին, մյուս կողմից աղմուկ լսվեց: Մեքենան կանգնեցրինք: Տղերքը մնացին մեքենայի մոտ, ես մենակ բարձրացա, որ տեսնեմ, թե ինչ կա բլրի մյուս լանջին: Շատ էին, մոտ 70 հոգի` հայկական բանակի համազգեստով: Ուրախացա. մտածեցի՝ լավ է, օգնության են հասել: Բղավեցի` մեր տղերքին տեսե՞լ եք: Մեկը ասեց` արի, արի ախպեր: Սկսեցի իջնել տղերքի մոտ: Մեկ էլ մոտակա հողաթմբի հետևից մի ձայն կամաց ասաց` մի՛ գնա, ադրբեջանցիներ են: Ամեն ինչ հասկացա: Նայեմ-տեսնեմ՝ հետեւիցս վարորդն է գալիս: Միակ ելքը հողաթմբին հասնելն էր: Վազի` գոռացի վարորդին: Ադրբեջանցիներն սկսեցին կրակել: Ուղղակի անհնար է պատկերացնելը, թե ոնց մեզ գնդակ չկպավ: Մի քանի տասնյակ ադրբեջանցի միանգամից կրակում էին մեր ուղղությամբ, գնդակների օղակի մեջ էինք, բայց հասցրինք նետվել հողաթմբի հետեւը: Կապիտանի զինվորներն այնտեղ էին: Շատ ուրախացա, երբ տեսա, որ տղաները գերի չեն ընկել, չեն զոհվել: Բայց մեկը վիրավոր էր ու արնաքամ էր լինում: Պետք էր նրան շտապ հանել կրակի գոտուց:

Մեկ էլ էն տեսա, որ ավելի քան տասը մինչեւ ատամները զինված ադրբեջանցի գալիս են մեր ուղղությամբ: Այլընտրանք չկար, դուրս եկա թմբի հետեւից, բոյով մեկ կանգնեցի ու սկսեցի կրակել: Երբ մեկը ընկավ, մյուսները փախան: Բայց նրանցից մեկի արձակած կրակահերթը մազերս ածիլելով անցավ ու գլխիս վրա մեջտեղից շերտ բացեց: Շոշափեցի, արյուն չկար: Վիրավոր զինվորին կրակի գոտուց հանելու համար 10 մետր թշնամու տեսադաշտով պիտի անցնեինք: Աչքերիս առաջ սեւանում է` ասեց զինվորը, ոնց որ՝ գիտակցությունս կորցնում եմ: Էլ չէինք կարող սպասել: Զինվորին ասեցի` պիտի վազենք: Ասեց` զոհվելու ենք: Ասեցի` ադրբեջանցիները ձախ կողմում են, դու աջ կողմով վազի, որ գնդակները ինձ դիպչեն: Զինվորի ձեռքն էնքան ամուր էի բռնել, որ երբ ընկնի, վազքս չընդհատեմ, քաշելով տանեմ (երբ տեղ հասանք, տեսա՝ մատներիս տեղը կապտել է, ոնց որ աքցանով սեղմած): …Անվնաս անցանք այդ 10 մետրը: Քաջ զինվոր էր: Մինչեւ վերջ կրակել էր «ՊԿ-ով», փակել ադրբեջանցիների ճանապարհը, որ գյուղ չմտնեն: Զինվորին հանձնեցի բժշկին, նույն ճանապարհով հետ դարձա թմբի հետեւում թաքնված զինվորների մոտ: Պետք էր բլուրը շրջանցել ու մենակ դուրս գալ ադրբեջանցիների դեմ:

-70 հոգու դե՞մ:

– Մտածում էի` կքողարկվեմ մթության մեջ ու անաղմուկ զենքով հատիկ-հատիկ կթրխկացնեմ: Բարեհաջող շրջանցեցի բլուրը. մի հարմար դիրք ընտրեցի, որ ադրբեջանցիներն իմ տեսադաշտում լինեն ու սկսեցի: Ոչ մի շշուկ: Հերթով տապալվում էին: Քիչ անց սարալանջին շարժումը դադարեց: Մեռելային լռություն էր…

Չորս մագազին կրակեցի: Փամփուշտները վերջացան: Զրահաբաճկոնիս գրպանից հանեցի հոգեպահուստ երեք փամփուշտը, որոնք միշտ գրպանումս են: Դրեցի ափիս մեջ. հետդարձի ճանապարհին կարող էր պետք գալ: Մեկ էլ տեսնեմ՝ փամփուշտի վրա ինչ-որ բան կաթեց: Ձեռք տվի, արյուն չէր, նայեցի երկինք, անձրեւ չէր գալիս: Լավ, չասեմ, ամոթ է…

-Ասե՛ք…

-Արցունք էր… Ինքս ինձ ասեցի՝ գժվե՞լ ես, արա:

-Արցունք՝ ադրբեջանցի զոհված զինվորների համա՞ր…

-Չէ՛, սպասեք, երեւի դրանք հայկական համազգեստով էին, դրա համար…

-Պարզ է, իզուր մի «արդարացեք»… հետո՞:

-Մեկ էլ գլուխս բարձրացնեմ, տեսնեմ՝ մի ադրբեջանցի երեք-չորս մետրի վրա՝ ժպտալով նայում է ինձ: Չհասցրեց կրակել: Ես ավելի արագ կրակեցի: Գլխին կպավ: Նրա ժպիտը չհասկացա. կա՛մ գժվել էր յուրայինների կորուստը տեսնելուց, կա՛մ մտածում էր՝ անզեն եմ:

Ապրիլյան պատերազմում սա իմ ամենածանր մարտն էր:

-Ուրիշ մարտե՞ր էլ եղան:

-Իհարկե: Տեղեկություն եկավ, որ սարի վրա ադրբեջանցիներ են, մոտ 30 հոգի` ամբողջովին զինված, իսկ սարալանջին մեր ծառայակից ընկերն է` վիրավոր ու անօգնական: Ադրբեջանցիները կրակում են ու չեն թողնում մոտենալ և օգնել վիրավոր սպային: Պետք էր ռիսկի գնալ: 6-7 հոգով 300 մետր թշնամու տեսադաշտում, կրակի տակ վազեցինք ու կարողացանք մտնել անտառ: Հետո հարձակվեցինք ադրբեջանցիների վրա: Նրանք չկարողացան դիմակայել ու շարժվեցին մեր 170 դիրքի ուղղությամբ` միանալու այնտեղ ամրացած ծառայակիցներին:

-Ես մի քանի օր առաջ եմ զրուցել 170 դիրքի ազատագրության գործողությունը ղեկավարած Արտյոմ Գեւորգյանի հետ: Ձեր կրակից փախած ադրբեջանցիները չեն կարողացել միանալ 170 դիրքը գրավածներին, մերոնք դիրքը շրջափակել ու ոչնչացրել են նրանց:

…Վիրավոր կապիտանին հաջողվե՞ց փրկել:

-Այո՛: Ծնկից էր վիրավորվել: Հետո ես միացա սպայական գումարտակին ու մասնակցեցի էլի մի քանի գործողությունների: …Ի՞նչ եք մտածում:

-Զինվորականի ճի՞շտը որն էր:

-Կյանքդ՝ հանուն պատվի, հանուն զինվորիդ կյանքի, հանուն մի թիզ հայկական հողի… Հանուն հաղթանակի:

-Շնորհավոր հաղթանակդ: Բոլոր հաղթանակներդ:

ԳԱՅԱՆԵ ՊՈՂՈՍՅԱՆ / ayzinvor.am

Դիտվել է 802 անգամ
Համացանցում հայտնվել են հակառակորդի դիվերսիոն... Գյումրեցի երիտասարդ՝ Վլադիմիր Աշոտի Մելքոնյան... Ոստիկանությունը կոչ է անում անկաշկանդ ու պարտ... «Մեր ընտանիքին ենթարկել են ամենաստոր հալածանք... Էրդողանը «գորշգայլային» հաղթանակ է տանում Թու... Կրակոցներ ու դանակահարություն գիշերային ակում... Դադարեցվեցին ԵԿՄ նախագահ Մանվել Գրիգորյանի լի... Նախքան զոհվելը 3 օր ոչինչ չէր կերել.պատմում է... Բակո Սահակյանի շնորհավորական ուղերձը՝ Արմեն Ս... Արմավիրի ՀՀԿ-ական քաղաքապետի թիմը հեռանում է.... Դիրքերում պայմանագրային զինծառայողի դի է հայտ... Նոր տեսանյութ Մանվել Գրիգորյանի «պադվալներ»-ի... Դոն Պիպոյի կողմնակիցները Մանվելական գյուղապետ... Մանվել Գրիգորյանը ցանկացել է վերջին անգամ տես... Քրեական աշխարհում հայտնի Դքի Նորիկի բարեկամ Վ... Տեսանյութ, թե ինչպես է Նիկոլ Փաշինյանը կնոջ և... Կոմունալ վարձերը մարելու համար, ծախսը ցրել են... Մկրտիչ Արզումանյանի նոր հումորային լուսանկարը... Սիրուշոն կիսվել է իր ամառային նոր լուսանկարնե... Եղբորս պահել են ջրհորում, շղթայած. սարսափազդո... Ես իմ օրինակով ցույց կտամ, որ պաշտոնատար անձը... Հայկ Մարությանը դարձել է «Քաղաքացիական պայման... Ես իմ բոլոր զենքերը՝ հոժարակամ հանձնել եմ ԱԱ... Իրանից ցեմենտ ներկրողները բողոքում են ԱԱԾ-ն գործողություններ է իրականացնում Շմայսի ...
Այսօր
Շաբաթ
1 Ամիս
Հայտնի հեղինակություն՝ քանաքեռցի Տույից ստացա... Արթուր Ասատրյանը՝ Դոն Պիպոն, իր անձի շուրջ պտ... Հայտնի քրեական հեղինակություն Արթուր Ղազարյան... «Բանանի արքա»-ն պոռթկաց. գործին խառնվեցին Գագ... 5 տարուց ավելի է՝ Ար­մավիրի ուսուցիչներն աշխա... FBI-ի քննիչները Հայաստանում են. պահանջել են Ս... «Առյուծ ձյա~, չես հավատա, եկել եմ մոտդ՝ ներող... Արտակարգ ու ողբերգական դեպք Թալիշ գյուղի տարա... «Ստրկամիտնե՛ր». արցախցիները բաց նամակով դիմել... Հայտնի հեղինակություններ՝ Արթուր Ղազարյանն ու... Նախկին պատգամավոր Արսեն Ավագյանի՝ Տուգոյի անվ... «Զոն նայող» Կարիճ Լիլոն՝ իր ամուսնության, եւ ... Ֆիլմ՝ նվիրված Արթուր Ասատրյանին՝ Դոն Պիպոյին.... Հերոսական քայլի դիմած Արթուր Միքայելյանը, հա... VIDEO.Սաշիկ Սարգսյանը, Ռուբեն Հայրապետյանն ու... Հայտնի հեղինակություն Արմեն Իսրայելյանը` Էրեբ... Դոլինան մեջքից հարված է հասցրել ադրբեջանցիներ... Մեծ խնջույք Փարավոնում. Հայտնի հեղինակությու... Շատ շուտով մեր հազարավոր համաքաղաքացիների հետ... Ի՞նչ մեթոդներ է կիրառում պայծառատես Անի Գրիգո... Արարատի մարզ վարկանշային թեկնածուներից ակնհայ... Սոնա Շահգելդյանն առաջին անգամ խոսում է ամուսն... «Մհեր Սեդրակյանը էս երկիրը սիրող մարդ ա»... Հայտնի հեղինակություն Արթուր Ասատրյանը՝ Դոն Պ... Այս գիշեր գնդակոծվել է Մարտունին. կա զոհ
Արմավիրի ՀՀԿ-ական քաղաքապետի թիմը հեռանում է. ազատման դիմում է ներկայացրել նաև նրա որդին «Ժողովուրդ» օրաթերթը գրում է. «Արմավիրի ՀՀԿ-ական քաղաքապետ Ռուբեն Խլղաթյանի հրաժարականից հետո աշխատանքից ազատման դիմում է ներկայացրել նաեւ նրա որդին` Հայկ Խլղաթյանը: Նշենք, որ կրտսեր Խլղաթյանը աշխատում է Արմավիրի քաղաքապետարանի իրավաբանական վարչությունում որպես 2-րդ կարգի մասնագետ: Բացի այս, այս ընթացքում քաղաքապետարանից իրար հետեւից աշխատանքից ազատման դիմումներ կներկայացնեն Խլղաթյաններին մտերիմ մարդիկ: Դոն Պիպոյի կողմնակիցները Մանվելական գյուղապետերին հորդորում են ինքնակամ հեռանալ «Հրապարակ» թերթը գրում է. Արթուր Ասատրյանը՝ Դոն Պիպոն, թեեւ ձերբակալված է, սակայն նրա կողմնակիցներն ակտիվ աշխատում են՝ մանվելական գյուղապետերին հորդորում են ինքնակամ հեռանալ։ Արտակ Սերգոյանը, ով «Եվրոպահայերը՝ հանուն Հայաստանի զարգացման» ՀԿ նախագահն է ու անցած շաբաթ Էջմիածնում համակարգում էր բողոքի ակցիաները, վերջին օրերին Էջմիածնի քաղաքապետարանից դուրս չի գալիս։   Քաղաքապետարանի աշխատակիցն Մանվել Գրիգորյանը ցանկացել է վերջին անգամ տեսնել փոքր որդուն «Ժողովուրդ» թերթը գրում է. «ԱԺ պատգամավոր, գեներալ Մանվել Գրիգորյանի ձերբակալությանը բավական զգացմունքային պահեր են նախորդել: «Ժողովուրդ» օրաթերթին հայտնի դարձավ, որ ձերբակալության օրը՝ հունիսի 16-ին, Մանվել Գրիգորյանը երկար ժամանակ եղել է ԵԿՄ-ի բաժանմունքում, եւ այդ ընթացքում նրա մոտ պարբերաբար մարդիկ են մտել եւ դուրս եկել, այդ թվում ՀՀԿ խմբակցության ղեկավար Վահրամ Բաղդասարյանը, իսկ մեկ այլ Քրեական աշխարհում հայտնի Դքի Նորիկի բարեկամ Վավիկը նշանակվեց ՔԿՎ պետի տեղակալ «Ժամանակ» թերթը գրում է. «Քրեակատարողական վարչությունում հեղափոխությունից հետո բոլոր նշանակումներն արդեն կատարվել են։ Մոտ մեկ շաբաթ առաջ ՔԿՎ պահպանության ապահովման բաժնի պետի տեղակալ Վարդգես Ծաղիկյանը նշանակվեց ՔԿՎ պետի տեղակալ։ Ծաղիկյանի նշանակումը այնքանով է ուշագրավ, որ նա մականունավոր է, բոլորը նրան ճանաչում են «Վավիկ» մականունով։ Վավիկը քրեական աշխարհում հայտնի Նորիկ Թադեւոսյանի՝ Դքի Ն Կոմունալ վարձերը մարելու համար, ծախսը ցրել են բնակիչների վրա «Հրապարակ» օրաթերթը գրում է. Մանվել Գրիգորյանի ընտանիքի անդամներն իրենց բիզնեսների հետքերը կորցնելու գործընթաց են սկսել: Գրիգորյանի դատավոր աղջկա ամուսինը շուրջ 1,5 տարի առաջ Էջմիածնի Սպանդարյան փողոցում ավտոլվացման ծառայություն էր հիմնել եւ «Լվա ինքդ» սպասարկում էր իրականացնում: Չար լեզուներն ասում էին, որ նա հարկային դաշտից դուրս է գործում։ Գուցե ապօրինությունների բացահայտման վախը կամ հանրային ճ
website by Sargssyan