1$ = 0 AMD 1€ = 0 AMD 1Р̵ = 0 AMD

Հողաթմբի հետևից մի ձայն կամաց ասաց` մի՛ գնա, ադրբեջանցիներ են. Ռազմիկ Գասպարյան

Դուռը բացվեց, ու երիտասարդ զինվորականը ներս մտավ` «Մարտական խաչը» կրծքին: Մենք խմբագրի աշխատասենյակում «Հայ զինվորի» գալիք համարն էինք քննարկում: Մի քանի վայրկյան` եւ բոլորս նկատեցինք «Մարտական խաչը»: Ու ասես հրամանով` կտրուկ ոտքի կանգնեցինք: Զինվորականը շփոթված ժպտաց:

-Ես Ռազմիկ Գասպարյանն եմ: Եկել եմ հարցազրույցի…:

Տղաները հերթով մոտեցան ու սեղմեցին զինվորականի ձեռքը` ընդգծված ակնածանքով: Աղջիկները ժպտացին`սիրալիր ու հիացած:

-Ռազմի՛կ, չեմ դիմանում գայթակղությանը եւ հենց հիմա ուզում եմ լսել այն հերոսապատումը, որի համար «Մարտական խաչ» եք ստացել:

-Հա՛, հուզված եք….«Մարտական խաչի՞ց» այդպես ներշնչվեցիք:

-Այո՛: Բայց ավելի լավ է՝ Դուք ամենասկզբից պատմեք` մանկություն, պատանեկություն… Հա՛մ կխաղաղվեմ, հա՛մ էլ կծանոթանամ Ձեր կենսագրությանը:

-Մինչեւ յոթ տարեկան ապրել եմ մորական պապիս տանը ու այդ տարիներից ոչինչ չեմ հիշում: Հետո եկա մեր տուն ու սկսեցի ընկերություն անել Գասպար պապիս հետ: Պապս երեխա ժամանակ կորցրել էր ծնողներին ու մնացել էր մենակ: Մի օր մեկի տանը, մի օր` մյուսի, մեծացել էր: Ինձ մենակ պապս էր սիրում:

-Բա ծնողնե՞րդ:

-Ծնողներս անխնա պատժում էին, բայց ես էլի չարություն էի անում: Օրը չէր մթնի, եթե մի անկարգություն չանեի: Ամենօրյա ծեծկռտուքները սովորական բան էին, բայց, երբ դպրոցը վառեցի…

…Ես երրորդ դասարանից ծխել եմ: Դպրոցական երեխա՝ կաթի գործարանում էի աշխատում` ծանր բիտոնները մեջքիս դրած, որ ծխախոտի փող ունենամ: Չէի լսում մեծերին, կոպիտ պատասխաններ էի տալիս:

-Ինչո՞ւ:

-Ուզում էի արտասովոր լինել: Ուզում էի տարբերվել մյուսներից: Ուժեղի, անվախի, հզորի համբավ ունենալ: Ինձ համար տարվա ամենաերանելի ժամանակը ամառն էր, երբ պապիս հետ անասուններն առած` գնում էինք սարերը:

-Ձե՞ր անասունները:

-Չէ՛, գյուղի, ես Վարդենիսի շրջանի Նորակերտ գյուղից եմ: Ես ու պապս հովիվ էինք: Սարերում վերջապես ազատվում էի ծնողներիցս ու վայելում ազատությունս սիրելի պապիս հետ:

….Ախր, դուք չգիտեք վարդենիսցիներին: Նրանք իրենց բնության նման սարթ են: Մեզ մոտ միայն մի քանի ամիս է ձյունը հալվում, շուրջբոլորը կոշտ ու կոպիտ բլուրներ են, ծիրան, դեղձ, բադրիջան, բիբար` նման «քնքուշ» բաներ մեզ մոտ չեն աճում: Մարդիկ էլ նուրբ բաների հետ գլուխ չունեն: Իսկ ես հոգուս խորքում… Լավ, էդ հեչ: Ամռանը բլուրները կանաչում էին: Ես չափչփում էի ծաղկոտ, գունավոր սարերը, իսկ երբ անձրեւ էր գալիս, ես ու պապս հագնում էինք յափնջին ու ջրի խշշոցի տակ զրույց անում: Պապս Հայրենական պատերազմից էր պատմում, ես` իմ երազանքներից:

-Դուք ի՞նչ երազանքներ ունեիք:

-Ուզում էի հեղինակություն դառնալ: Փորձեք հասկանալ: 10-13 տարեկան տղա` նշանակալի լինելու մեծ ցանկությամբ, որը չգիտի՝ ինչպես, որտեղ ծախսի իր եռանդը: Ու ամեն անկարգությունից հետո հավաքվում են դպրոցի ուժեղ տղերքը ու փորձում կոտրել տղային:

-Ովքե՞ր էին դպրոցի ուժեղ տղերքը:

-Տնօրենը, ուսմասվարը, փոխտնօրենը: Ու եթե էդ պահին Արցախյան պատերազմի հերոսներից պատմեին ինձ, կուզեի հերոս դառնալ, մահվան բերանը գնացող զինվորներից պատմեին, կուզեի զինվոր դառնալ:

-Պարզ է… Ասացիք՝ «հոգուս խորքում» ու կիսատ թողեցիք: Ոչինչ մի թաքցրեք: Առանց այդ էլ, արտառոց մարդ եք: Պիտի կարողանամ «բռնել» Ձեր կերպարը:

-Ես շատ լավ երգում եմ: Շատ լավ նկարում եմ: Փոքր ժամանակ ինձ Պելե էին ասում: Փողոցները չափչփելուց, քամու, արեւի տակ մնալուց՝ նեգրի գույն ունեի… ու շատ լավ ֆուտբոլ էի խաղում: Ասեցի՞, որ բոյս մետր ու 50 էր մինչեւ 18 տարեկան:

-Հիմա բարձրահասակ եք:

-Բանակում եմ բոյովացել: Բանակ ճամփելիս, երբ մամաս գրկեց, գլուխս մտավ մամայիս ծնոտի տակ: Երբ մորս հետ գրկախառնվեցի զորացրվելուց հետո, մորս գլուխը մտավ իմ ծնոտի տակ:

-Մետր 50 բոյո՞վ էիք ծեծկռտուք սարքում:

-Դուխը հոգու մեջ է, ոչ թե մկանների:

-Ասացիք՝ ինձ ոչ ոք չէր սիրում փոքր ժամանակ: Ես կսիրեի Ձեզ, պաշտում եմ անկարգ երեխաներին:

-Չէիք սիրի: Ինձ նույնիսկ աղջիկները չէին սիրում: Մի աղջկա մանկապարտեզից մինչեւ քսան տարեկան անպատասխան սիրեցի ու սպասեցի: …Երբ ես դուրս էի գալիս բակ, մայրերը բակում խաղացող իրենց աղջիկներին ներս էին տանում:

-Չափազանցո՞ւմ եք:

-Չէ՛: Դպրոցում միայն պատմություն առարկան էի սովորում: Բայց սովորության ուժով՝ այդ առարկան էլ էին բավարար գնահատում, թեեւ պատմություն բոլորից լավ գիտեի: …Տարիներ անց, երբ արդեն ստացել էի «Մարտական խաչս», ՊՆ-ից ինձ ասացին, որ ամենասիրելի, իմ դաստիարակության մեջ ամենամեծ դերն ունեցած դասատուիս անունն ասեմ, որ պարգեւատրեն: Իմ պատմության դասատուն «Մարշալ Բաղրամյան» մեդալ ստացավ՝ իմ հոգում հայրենասիրություն սերմանելու համար:

-Բայց սերմանե՞լ էր:

-Հա՛: Երբ նա պատմում էր մեր հաղթական ճակատամարտերի մասին, ես կլանված լսում էի, ու հոգուս մեջ ինչ-որ բան էր թրթռում: Շատ հուզիչ էր պատմում: Բայց նա չէր էլ նկատում իմ ապրումները: Ո՞ւմ մտքով կանցներ, որ դասատուս իմ պատճառով մեդալի կարժանանա:

Իսկ ինչպիսի՞ զինվոր էիք ժամկետային ծառայության ժամանակ:

-Վատ: Միակ մարդը, ումից քաշվել եմ եւ ում հեղինակությունն ընդունել եմ, ավագ եղբայրս է: Նա իմ հակապատկերն է, էլ չմանրամասնեմ: Եղբայրս ժամկետային ծառայությունն ավարտելուց հետո որոշեց ծառայությունը շարունակել հատուկ նշանակության ստորաբաժանումում և ինձ էլ առաջարկեց ծառայության անցնել բանակում: Պապաս ասում էր` մի՛ գնա, ախպորդ խայտառակ ես անելու: Մի՛ հարամի… Բայց ես չլսեցի նրան: Ու սկսվեց իմ, ո՞նց եք ասում, աստեղային ճանապարհը: Ես գտա էն հունը, որն իմն էր, ու ամեն ինչ իր տեղն ընկավ: ….Գիտեք, պարաշյուտով թռչելիս ինձ չեն հրել: Շատ էի վախենում, բայց ինքս ինձ ասացի` տղամարդ ես, ո՞նց ես թույլ տալու, որ քեզ հրեն: Ու թռա:

-Ձեր անձնական գործում գրված է, որ «Դյուցազուն» եք ճանաչվել ծառայության ընթացքում:

-Վաշտի հրամանատար, մայոր Աճեմյանը` կռված, հարգված տղա, ասաց, որ «Դյուցազուն» որակավորման համար ցանկացողները կարող են ցուցակագրվել: Ո՞վ է ուզում՝ հարցրեց: Ասացի` ես: Աճեմյանը քմծիծաղ տվեց: Թերեւս մենակ ես նկատեցի, որ քմծիծաղ տվեց: Իմ բոլոր հաջողություններն էդ քմծիծաղից են սկսվել: Մեծ խմբից վերջում մնացինք 5 հոգի:

-Ո՞նց են ընտրվում էդ հինգը:

-Ինչ դժվարության, ինչ փորձության միջով ասես, որ չես անցնում: Վերջին փուլում առավոտից իրիկուն վազում ես` հսկա բեռը ուսերիդ, ցեխերի միջով, քարերի միջով, մագլցում ես պարաններով, թռչում ես ու լրիվ ուժասպառ հասնում ես ռինգ: Բեռն իջեցնում ես ուսերիցդ ու առանց հանգստանալու մտնում ռինգ: Ու քեզ ծեծում են մի քանի հոգով:

-Մենակ մրցում ես մի քանի հոգու հե՞տ:

-Այ սիրելիս, ի՞նչ մրցել, դու իրավունք չունես խփելու: Իրենք խփում են ամբողջ ուժով, դու պիտի ամեն ինչ անես, որ չընկնես: Միայն երեք անգամ իրավունք ունես ընկնելու: Այլապես կպարտվես:

-Դուք քանի՞ անգամ ընկաք:

-Ոչ մի: Ես հաղթեցի ու հռչակվեցի Դյուցազուն: Փոխգնդապետիս քմծիծաղը կորել էր:

-Ծանր գին եք վճարել:

-Առանց վճարելու չի լինի: Ընտրիր` ապահովություն կամ փառք:

-Հեղինակություն դառնալու երազանքն ո՞ւր մնաց:

– Իմ ուզածը զինվորականի ճիշտն էր ու հայրենիքը պաշտպանելու համար հերոսանալու փառքը:

-Զինվորականի ճիշտը… ո՞րն է:

-Հիմա կպատմեմ: Կոկորդս նոր էին վիրահատել. ես պիտի զորամասում մնայի: Կեսգիշերին արթնացա աղմուկից: Ադրբեջանցիները ինտենսիվ հրետակոծում էին: Արկը կպավ զորամասի պատին, ապակիները լցվեցին ներս: Իջա առաջին հարկ, տեսնեմ՝ հրամանատարներից մեկը հուզված պատմում է, որ ադրբեջանցիները մեծ խմբով անակնկալ անցել են սահմանը: Իր զինվորներից մի քանիսը վիրավոր են, մի քանիսը չկան: Էլ հրամանի չսպասեցի: Արագ վերցրի ինքնաձիգն ու բժշկի ու էդ հրամանատարի հետ վազելով նետվեցինք մեքենան և շարժվեցինք մեր սահմանը խախտած ադրբեջանցիների ուղղությամբ: Երբ հասանք բլուրին, մյուս կողմից աղմուկ լսվեց: Մեքենան կանգնեցրինք: Տղերքը մնացին մեքենայի մոտ, ես մենակ բարձրացա, որ տեսնեմ, թե ինչ կա բլրի մյուս լանջին: Շատ էին, մոտ 70 հոգի` հայկական բանակի համազգեստով: Ուրախացա. մտածեցի՝ լավ է, օգնության են հասել: Բղավեցի` մեր տղերքին տեսե՞լ եք: Մեկը ասեց` արի, արի ախպեր: Սկսեցի իջնել տղերքի մոտ: Մեկ էլ մոտակա հողաթմբի հետևից մի ձայն կամաց ասաց` մի՛ գնա, ադրբեջանցիներ են: Ամեն ինչ հասկացա: Նայեմ-տեսնեմ՝ հետեւիցս վարորդն է գալիս: Միակ ելքը հողաթմբին հասնելն էր: Վազի` գոռացի վարորդին: Ադրբեջանցիներն սկսեցին կրակել: Ուղղակի անհնար է պատկերացնելը, թե ոնց մեզ գնդակ չկպավ: Մի քանի տասնյակ ադրբեջանցի միանգամից կրակում էին մեր ուղղությամբ, գնդակների օղակի մեջ էինք, բայց հասցրինք նետվել հողաթմբի հետեւը: Կապիտանի զինվորներն այնտեղ էին: Շատ ուրախացա, երբ տեսա, որ տղաները գերի չեն ընկել, չեն զոհվել: Բայց մեկը վիրավոր էր ու արնաքամ էր լինում: Պետք էր նրան շտապ հանել կրակի գոտուց:

Մեկ էլ էն տեսա, որ ավելի քան տասը մինչեւ ատամները զինված ադրբեջանցի գալիս են մեր ուղղությամբ: Այլընտրանք չկար, դուրս եկա թմբի հետեւից, բոյով մեկ կանգնեցի ու սկսեցի կրակել: Երբ մեկը ընկավ, մյուսները փախան: Բայց նրանցից մեկի արձակած կրակահերթը մազերս ածիլելով անցավ ու գլխիս վրա մեջտեղից շերտ բացեց: Շոշափեցի, արյուն չկար: Վիրավոր զինվորին կրակի գոտուց հանելու համար 10 մետր թշնամու տեսադաշտով պիտի անցնեինք: Աչքերիս առաջ սեւանում է` ասեց զինվորը, ոնց որ՝ գիտակցությունս կորցնում եմ: Էլ չէինք կարող սպասել: Զինվորին ասեցի` պիտի վազենք: Ասեց` զոհվելու ենք: Ասեցի` ադրբեջանցիները ձախ կողմում են, դու աջ կողմով վազի, որ գնդակները ինձ դիպչեն: Զինվորի ձեռքն էնքան ամուր էի բռնել, որ երբ ընկնի, վազքս չընդհատեմ, քաշելով տանեմ (երբ տեղ հասանք, տեսա՝ մատներիս տեղը կապտել է, ոնց որ աքցանով սեղմած): …Անվնաս անցանք այդ 10 մետրը: Քաջ զինվոր էր: Մինչեւ վերջ կրակել էր «ՊԿ-ով», փակել ադրբեջանցիների ճանապարհը, որ գյուղ չմտնեն: Զինվորին հանձնեցի բժշկին, նույն ճանապարհով հետ դարձա թմբի հետեւում թաքնված զինվորների մոտ: Պետք էր բլուրը շրջանցել ու մենակ դուրս գալ ադրբեջանցիների դեմ:

-70 հոգու դե՞մ:

– Մտածում էի` կքողարկվեմ մթության մեջ ու անաղմուկ զենքով հատիկ-հատիկ կթրխկացնեմ: Բարեհաջող շրջանցեցի բլուրը. մի հարմար դիրք ընտրեցի, որ ադրբեջանցիներն իմ տեսադաշտում լինեն ու սկսեցի: Ոչ մի շշուկ: Հերթով տապալվում էին: Քիչ անց սարալանջին շարժումը դադարեց: Մեռելային լռություն էր…

Չորս մագազին կրակեցի: Փամփուշտները վերջացան: Զրահաբաճկոնիս գրպանից հանեցի հոգեպահուստ երեք փամփուշտը, որոնք միշտ գրպանումս են: Դրեցի ափիս մեջ. հետդարձի ճանապարհին կարող էր պետք գալ: Մեկ էլ տեսնեմ՝ փամփուշտի վրա ինչ-որ բան կաթեց: Ձեռք տվի, արյուն չէր, նայեցի երկինք, անձրեւ չէր գալիս: Լավ, չասեմ, ամոթ է…

-Ասե՛ք…

-Արցունք էր… Ինքս ինձ ասեցի՝ գժվե՞լ ես, արա:

-Արցունք՝ ադրբեջանցի զոհված զինվորների համա՞ր…

-Չէ՛, սպասեք, երեւի դրանք հայկական համազգեստով էին, դրա համար…

-Պարզ է, իզուր մի «արդարացեք»… հետո՞:

-Մեկ էլ գլուխս բարձրացնեմ, տեսնեմ՝ մի ադրբեջանցի երեք-չորս մետրի վրա՝ ժպտալով նայում է ինձ: Չհասցրեց կրակել: Ես ավելի արագ կրակեցի: Գլխին կպավ: Նրա ժպիտը չհասկացա. կա՛մ գժվել էր յուրայինների կորուստը տեսնելուց, կա՛մ մտածում էր՝ անզեն եմ:

Ապրիլյան պատերազմում սա իմ ամենածանր մարտն էր:

-Ուրիշ մարտե՞ր էլ եղան:

-Իհարկե: Տեղեկություն եկավ, որ սարի վրա ադրբեջանցիներ են, մոտ 30 հոգի` ամբողջովին զինված, իսկ սարալանջին մեր ծառայակից ընկերն է` վիրավոր ու անօգնական: Ադրբեջանցիները կրակում են ու չեն թողնում մոտենալ և օգնել վիրավոր սպային: Պետք էր ռիսկի գնալ: 6-7 հոգով 300 մետր թշնամու տեսադաշտում, կրակի տակ վազեցինք ու կարողացանք մտնել անտառ: Հետո հարձակվեցինք ադրբեջանցիների վրա: Նրանք չկարողացան դիմակայել ու շարժվեցին մեր 170 դիրքի ուղղությամբ` միանալու այնտեղ ամրացած ծառայակիցներին:

-Ես մի քանի օր առաջ եմ զրուցել 170 դիրքի ազատագրության գործողությունը ղեկավարած Արտյոմ Գեւորգյանի հետ: Ձեր կրակից փախած ադրբեջանցիները չեն կարողացել միանալ 170 դիրքը գրավածներին, մերոնք դիրքը շրջափակել ու ոչնչացրել են նրանց:

…Վիրավոր կապիտանին հաջողվե՞ց փրկել:

-Այո՛: Ծնկից էր վիրավորվել: Հետո ես միացա սպայական գումարտակին ու մասնակցեցի էլի մի քանի գործողությունների: …Ի՞նչ եք մտածում:

-Զինվորականի ճի՞շտը որն էր:

-Կյանքդ՝ հանուն պատվի, հանուն զինվորիդ կյանքի, հանուն մի թիզ հայկական հողի… Հանուն հաղթանակի:

-Շնորհավոր հաղթանակդ: Բոլոր հաղթանակներդ:

ԳԱՅԱՆԵ ՊՈՂՈՍՅԱՆ / ayzinvor.am

Դիտվել է 685 անգամ
Երեւանում մեկնարկել են բողոքի գործողություննե... Թանկյանը չի կարող գալ, նա երգ է գրել՝ նվիրված... Արցախի ոստիկանության գնդապետը մի շարք հանձնար... Ես որևէ խոչընդոտ չեմ տեսնում, որ հենց հիմա բա... Լրագրող Տիրայր Մուրադյանը ճանաչվել է տուժող. ... Արտակարգ դեպք Երևանում. մի քանի ճիվաղ «սիգնալ... Որդուս ծեծողները եղել են 10 հոգի. Գարեգին Նու... Եկամուտները՝ 200 միլիոնից ավելի, 16 միլիոն դր... Քանի դեռ Նիկոլն «ատբոյ» չի տվել, չհեռանալ թաղ... ՀՅԴ-ն փորձում է Արամ Ա-ին որպես միջնորդ առաջա... Իշխանությունը ելքեր է փնտրում. Սերժ Սարգսյանը... «Նիկոլն անընդունելի պայման է առաջարկել՝ հրաժա... Դատական նիստերը կասեցվել են. կալանավայրերը գր... Մարդ կա՝ միշտ նստած բողոքում էր, թող դուրս գա... Բերման ենթարկված 233 անձինք ազատ են արձակվել Video. Այսօր փողոցներում կան շատ կարող, հայրե... Խնդրում եմ՝ հրաժարվեք վարչապետի պաշտոնից, խոհ... VIDEO.Թեժ իրավիճակ՝Երեւան-Աշտարակ ճանապարհահա... Երթն ավարտվեց Հանրապետության հրապարակում,. Առ... "Եկել եմ ջահելներին բան չասեն" .... ՀՀ պաշտպանության նախարարության հայտարարությո... Փաստաբանների պալատը անթույլատրելի է համարում ... Երեւանում ոստիկանների նկատմամբ բռնություն կատ... ԱԱԾ-ն կանխել է ադրբեջանցիների կիբեռհարձակման ... Կամավոր փաստաբանները պաշտպանեցին ցուցարարների...
Այսօր
Շաբաթ
1 Ամիս
ՍԵՆՍԱՑԻԱ. Հայտնի ՛՛Գող՛՛ Յապոնչիկը և ՌԴ Պատրի... Հայտնի քրեական հեղինակություն Արթուր Ղազարյան... Արթուր Ասատրյանը՝ Դոն Պիպոն, իր անձի շուրջ պտ... «Առյուծ ձյա~, չես հավատա, եկել եմ մոտդ՝ ներող... ՛՛Օրենքով գող՛՛ Յապոնչիկը ողջ է.Գալոյանը դա ա... Արտակարգ ու ողբերգական դեպք Թալիշ գյուղի տարա... «Ստրկամիտնե՛ր». արցախցիները բաց նամակով դիմել... Նախկին պատգամավոր Արսեն Ավագյանի՝ Տուգոյի անվ... Ֆիլմ՝ նվիրված Արթուր Ասատրյանին՝ Դոն Պիպոյին.... «Զոն նայող» Կարիճ Լիլոն՝ իր ամուսնության, եւ ... Հերոսական քայլի դիմած Արթուր Միքայելյանը, հա... Քիչ առաջ սարսափելի պայթյուն է տեղի ունեցել, կ... Շտապ լուր սահմանից,սպիտակ դրոշներ ադրբեջանակա... Դոլինան մեջքից հարված է հասցրել ադրբեջանցիներ... Մեծ խնջույք Փարավոնում. Հայտնի հեղինակությու... Արարատի մարզ վարկանշային թեկնածուներից ակնհայ... Սոնա Շահգելդյանն առաջին անգամ խոսում է ամուսն... «Մհեր Սեդրակյանը էս երկիրը սիրող մարդ ա»... Ի՞նչ մեթոդներ է կիրառում պայծառատես Անի Գրիգո... Այս գիշեր գնդակոծվել է Մարտունին. կա զոհ Հայտնի հեղինակություն Արթուր Ասատրյանը՝ Դոն Պ... Միքայելի դասընկերները ողբում էին, որ ծննդյան ... Հայտնի հեղինակություն Արթուր Ասատրյանի՝ Դոն Պ... Օրենքով գողեր՝ Սուրոն, Օշականցի Գևորիկը, եւ Զ... Ադրբեջանցիների դիակները մարտից հետո. թույլ նյ...
Որդուս ծեծողները եղել են 10 հոգի. Գարեգին Նուշիկյանը մանրամասնում է. «Ժողովուրդ» թերթը գրում է. «Ապրիլի 18-ին Երևանում ծեծի է ենթարկվել նախկին պատգամավոր, գործարար Գարեգին Նուշիկյանի որդին` 24-ամյա Գարիկ Նուշիկյանը: «Ժողովուրդ» օրաթերթի հետ զրույցում Գարեգին Նուշիկյանը պատմեց միջադեպի մանրամասները.«Միջադեպը բողոքի ակցիայի հետ կապ չունի: Սրճարանում որդիս եղել իր երկու ընկերների հետ: Լավ չնայեցիր, լավ չնստեցիր, այդպիսի հարցի շուրջ է եղել խոսակցությունը, ու Եկամուտները՝ 200 միլիոնից ավելի, 16 միլիոն դրամի էլ անշարժ գույք է գնել «Փաստ» օրաթերթը գրում է. «Ազգային ժողովի պատգամավոր Արամ Հարությունյանը Բարձրաստիճան պաշտոնատար անձանց էթիկայի հանձնաժողովին է ներկայացրել իր 2017 թ. տարեկան հայտարարագիրը: Հայտարարագրի համաձայն՝ Հարությունյանը նախորդ տարի թվով 13 անշարժ գույք է ձեռք բերել, որից 12–ը հողամաս, իսկ մեկը՝ հասարակական նշանակության շինություն: Շինությունը գնվել է 150 հազար դրամով, իսկ հողամասերի գները տատանվել են 50 հա Քանի դեռ Նիկոլն «ատբոյ» չի տվել, չհեռանալ թաղապետարաններից. Հրահանգ է իջեցվել «Հրապարակ» թերթը գրում է. «Հայաստանում ստեղծված հեղափոխական իրավիճակը պարալիզացրել է պետական հիմնարկների աշխատանքը։ Մենք տեղեկացանք, որ Երեւանի վարչական շրջանների ղեկավարներին հրահանգվել է ողջ օրն առցանց հետեւել երթերին ու ցույցերին, մասնակիցների շարքում գտնել իրենց համայնքների բնակիչներին։ Ապա կանչել ու բացատրական աշխատանքներով հետ պահել ակցիաներին մասնակցելուց։ Հրահանգվել է նաեւ՝ քանի դեռ Նիկոլն այդ օ ՀՅԴ-ն փորձում է Արամ Ա-ին որպես միջնորդ առաջարկել. Վտանգի տակ է Գարեգին Բ-ի հեղինակությունը «Ժամանակ» թերթը գրում է. «Անթիլիասի կաթողիկոս Արամ Ա-ին Դաշնակցությունը փորձում է առաջարկել իշխանություն-ընդդիմություն երկխոսության միջնորդ: Եթե այս նախաձեռնությունն իսկապես ստացվի, ապա այն ծանր հարված կլինի ոչ միայն Ամերնայն հայոց կաթողիկոս Գարեգին Բ-ի անձնական հեղինակությանը, այլ ընդհանրապես Էջմիածնի Մայր Աթոռին: Կստացվի, որ Գարեգին Բ-ն չուներ այնքան հեղինակություն նման միջնորդական առաքելություն իրակա Իշխանությունը ելքեր է փնտրում. Սերժ Սարգսյանը պատրաստ է զիջումների գնալ «Հրապարակ» թերթը գրում է. «Իշխանության վերնախավում այս պահին հստակ սցենար չկա, թե ինչպես ճնշել ակցիաները: «Շատ բարդ իրավիճակ է ստեղծվել, չիմանաք՝ Սերժ Սարգսյանի համար հեշտ է, 2008թ․ մարտին Քոչարյանի վրա էր ամբողջ պատասխանատվությունը, իսկ հիմա իր վրա է։ Սա գազի գին չէ, որ ասի՝ կսուբսիդավորենք, եւ լիցքաթափվի: Հստակ է, որ պետք է մինչեւ ապրիլի 24-ը որեւէ կերպ թուլացնեն շարժումը, քանի որ լիքը հյուրեր են
website by Sargssyan